Trots

Rita Verdonk van Trots op NederlandTrots op Nederland heet de nieuwe beweging, (nog) niet de nieuwe politieke partij van Rita Verdonk, onze ex-minister en ex-VVD-lid. Volgens de peilingen gaat ze veel aanhang van de VVD overnemen. Zo gaat dat in onze snelle samenleving: in wordt out en oud wordt nieuw.

Mevrouw Verdonk heeft zich laten inspireren door het gedachtegoed van Pim Fortuyn. Ze raakt daarmee een gevoelige snaar, zelfs bij mij. Want: kúnnen we trots zijn op Nederland? Hebben we zoiets als een nationale identiteit? Weten we nog wat ons mensen aan elkaar bindt in Nederland?

Los van de nationale gekte bij internationaal voetbal – omgeven door commercie, stemmig oranje en veel kabaal – staan we niet snel op de kop voor Nederland. Over de grens schromen we er niet voor om Nederlandse misstanden breed uit te meten, tegenover elke Fransman of Spanjaard met wie we een beetje vertrouwelijk worden. Vaak gaat dat gepaard met een grenzeloos positivisme, over de zegeningen van het vakantieland wel te verstaan. Buitenlanders vatten meestal het compliment aan hun adres wel, maar begrijpen het gemis aan trots niet.

Ik begrijp het ook niet. Enkele voorbeelden:

  • We hebben prachtige spreekwoorden en gezegdes: Hoge bomen vangen veel wind. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Je moet je kop niet boven het maaiveld uitsteken…
  • We hebben zojuist via televoting een prachtig nieuw volkslied gekozen ter vervanging van het Wilhelmus: “Mijn vaderland” van Frans Bauer!
  • We hebben de satire van Kooten & De Bie ver achter ons gelaten en kunnen nu dagelijks kijken naar de shows van Paul de Leeuw waarin iedereen en niets de ruimte krijgt: platte humor als democratisch en nivellerend principe.
  • Nederland heeft bovendien een sterke traditie op het gebied van de zurige journalistiek, de geschreven variant van de afzeiktelevisie. De Volkskrant beheerst als de beste dit vakkundig neersabelen of fileren van producties, persoonlijkheden en imago’s.

Zonder ironie: als je in een land met de paplepel krijgt ingegoten dat elk principe relatief is, dat afkammen wel grappig is en dat kleineren van verstand getuigt, wat verwacht je dan?

Ik ben niet trots op mijn land, niet trots op mijn buurt, niet trots op mijn huis, misschien niet eens trots op mezelf. Met dank aan Rita die ons wijst op wat we kwijtgespeeld hebben begin ik eerst maar bij mezelf en mijn directe omgeving. Het is een lange weg te gaan, maar de beweging die ik nodig heb.

Deze post is eerder verschenen op Bloembeeld’s Weblog en nu opnieuw (maar antigedateerd) opgenomen.

Over Eric van Oevelen

Dit is een persoonlijk weblog van Eric van Oevelen, Pr en communicatie-adviseur, informatiespecialist, fotograaf, tuinontwerper, beoefenaar van yoga, liefhebber van goed voedsel, films en allerlei soorten muziek. Ik woon in Oosterhout en werk bij Avans Hogeschool.
Dit bericht werd geplaatst in Anti gedateerd, Oh mijn God, niet over politiek en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s