Vreesdagen

Harry Potter en Hermione Granger verzetten zich tegen de feestdagenZe zijn weer voorbij: de feestdagen in december. Naarmate ik ouder word begrijp ik steeds beter wat mensen er in tegenstaat of beangstigt. De eenvoud van vroeger lijkt ver en onbereikbaar. Het moéten regeert: je moet bijkomen van je werk, leuke dingen doen, het huis gezellig maken, samenzijn met je familie, lekker tafelen, de balans opmaken, feestvieren, vooruitkijken en elkaar het beste wensen. Er zit niets in dit rijtje dat wezenlijk fout is, behalve dat het moét.

Natuurlijk maak je uiteindelijk voor jezelf uit wat ‘verplicht’ is en wat niet. Ondertussen dringt de nieuwe kerstbomenmode zich op vanaf oktober, tonen de bladen hoe je een culinaire indruk kunt maken, zingen de reclames verkoopslogans op populaire carols en speelt elke film zich af in een tijdperk vol sneeuw en romantiek. De verplichtingen zijn zo sterk gegrifd in ons collectieve bewustzijn dat er bijna geen ontkomen aan is. Wie dan nog stamppot eet in een onversierde kamer moet sterk in zijn schoenen staan.

De paniek was voelbaar in de Albert Heijn op de maandag voor Kerst. Ondanks het volgeladen winkelwagentje was de gemiddelde klant toch bang nog iets vergeten te zijn. Ikzelf voelde teleurstelling omdat de Excellent chocoladesaus was uitverkocht. Voor moeder moest ik nog snel een attentie kopen bij het Kruidvat. Je schuift immers niet zo maar je benen onder tafel voor een Kerstdiner met 4 gangen.

Wie bij wie is op deze belangrijke dagen wordt met grote ernst bepaald. Met een uitnodiging steek je de hand uit naar een ander en het is niet aardig als die zomaar afgeslagen wordt. Je schat dus van te voren in wat je kansen zijn. Ook niét genodigd worden voelt als een afrekening. Vergelijk het met het niet gekozen worden voor een team, vroeger bij de gymles op school. Jammer voor de mensen die overblijven of die niet (meer) zoveel te kiezen hebben…

Zo nam ik afscheid van 2007 met gemengde gevoelens: onvervuldheid, spanning, weemoed. Zoveel hoop vliegt de lucht in met 50 miljoen euro aan vuurwerk, zoveel brandt er af tezamen met 22 scholen in Nederland. Elke diepe ervaring waar je je gelukkig mee prijst genereert een gespannen verwachting voor de toekomst. Het is als het verlies van je onschuld en het onherroepelijke van de verandering.

Ik herkende mezelf dan ook wel in het einde van een van die Kerstfilms, deel 4 uit de Harry Potter-reeks. De kinderlijkheid van de drie hoofdpersonen is verdwenen en maakt plaats voor de eerste verliefdheid en het angstige besef dat de eerste onschuldige dode is gevallen.

Ron: Do you think we’ll ever just have a quiet year at Hogwarts?
Harry en Hermione (gniffelend): No.
Ron: I didn’t think so. Oh, well. What’s life whitout a few dragons?
Hermione (met gespannen verwachting en een ernstige ondertoon): Everything’s going to change now, isn’t it?

Deze post is eerder verschenen op Bloembeeld’s Weblog en nu opnieuw (maar antigedateerd) opgenomen.
Advertenties

Over Eric van Oevelen

Dit is een persoonlijk weblog van Eric van Oevelen, Pr en communicatie-adviseur, informatiespecialist, fotograaf, tuinontwerper, beoefenaar van yoga, liefhebber van goed voedsel, films en allerlei soorten muziek. Ik woon in Oosterhout en werk bij Avans Hogeschool.
Dit bericht werd geplaatst in Alledaags leed en zo, Anti gedateerd en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s