Persona

Wijsneus - foto afkomstig van SportyDesktops.comToen ik aan het HBO studeerde – zo’n 30 jaar geleden – was ik de grote vragensteller van de klas. Ik had ontdekt dat de les beter te volgen was als ik niet bleef zitten met mijn vragen. Volledig begrijpen was de enige manier om me iets eigen te maken. De docent vond het prima, want die kreeg met iedere vraag een kapstok om zijn verhaal aan op te hangen. Maar enkele meiden in de klas vonden me maar een uitslover.

Tegenwoordig is internetcommunicatie mijn werkterrein en daar prijs ik me gelukkig mee. Weinig praktijken kunnen zo evidence based zijn als het maken van een website. De enorme groei van het internet en het geld dat er mee gemoeid is maken dat mogelijk. Er ligt een zee aan onderzoeken, statistieken, kennis, tools en toepassingen. En met Twitter hengel ik ze naar de oppervlakte.

Twitter is babbelziek, wijsneuzerig, alledaags en diepzinnig

Twitter wordt gemakkelijk afgedaan als het babbelzieke meisje uit de klas. Die bestaat ook wel, maar ik volg vooral de wijsneus, die bereid is om kennis te delen. En ik gebruik de hashtag #durftevragen nog regelmatig. Triviaal, inhoudelijk en zelfs diepzinnig gaan op Twitter goed samen. Zoals in het echte leven. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Het is onbegrijpelijk dat er organisaties zijn die Twitter willen verbieden. Want het zal model staan voor de nieuwe e-mail. En de e-mail van nu wordt het nieuwe postvak.

De originele bezetting van Desperate Housewives - v.l.n.r. Edie, Bree, Susan, Lynette, GabrielleIn Desperate Housewives zijn de hoofdkarakters archetypen, oermodellen, van de vrouw: de moeder (Lynette), de verleidster (Gabrielle), de neurotica (Bree), het loeder (Edie) en het gansje (Susan). Ik vond het eerste seizoen van de serie humor en drama van de bovenste plank.

In mijn vroege Twitterdagen deed ik zelfs een soort Desperate Housewive Libelle-test. Daarmee kon je achterhalen welke Housewive bij jouw eigen persoonlijkheid paste. De vragen waren eigenlijk niet voor mij bedoeld. Voor een man was het soms onmogelijk om ze te beantwoorden. In Amerika is het niet voorstelbaar dat een man een vrouw als rolmodel zou willen hebben. Emancipatorisch valt daar best nog land te winnen. Ik was een Lynette, overigens.

Er zijn meer dimensies in de mens

Ook op de werkvloer gebruiken we etiketten of rangschikken we mensen in hokjes. Dat gaat soms onbewust. Het is ook niet altijd onterecht. Het wordt pas lastig als we er heilig in gaan geloven en we van de ander (of onszelf) een stereotype maken. Voor het groeperen van soorten werknemers bestaan meerdere indelingen. De ene is vooral grappig, de andere overbekend en veel beproefd, zoals de teamrollen van Belbin.

Zo rijzen uit menig beleidsplan de omtrekken van de ideale medewerker. Maar die voorstelling is meestal niet afgemaakt.  Jij en ik zullen ons er niet snel in herkennen. Het is one style fits all.

Vanuit de internetwetenschap hebben we daar een oplossing voor. Persona – het klinkt als de naam van een verre planeet, maar een persona is bedoeld als typologie om een klant of doelgroep dichter bij te brengen en beter herkenbaar te maken.

Persona’s in organisaties

Als we er nu eens in slaagden om te beschrijven welke soorten mensen in onze organisatie nodig zijn. En we geven die persona’s een naam, eigenschappen, een bezigheid, een privéleven, misschien zelfs een uiterlijk. Dan hebben we het – ik noem maar wat – over Leo, de veiligheidszoeker, die niet zo houdt van onrust en verandering, maar wel een constante en betrouwbare bijdrage levert. Of over Stella, de grote ideeënmaakster, Wessel, de mensencoach, Mark, de oplossingsgerichte manager, Thea, de detailbewaakster…

Die persona’s willen we terug vinden in de mensen van vlees en bloed die werken in de organisatie. Het zijn de rolmodellen waar we ons aan kunnen spiegelen. Maar het zijn ook de typen waarop  het Human Resource Management wordt afgestemd. Want “de beste vanuit passie en betrokkenheid” is een principe dat van twee kanten werkt.

Bij mijn volgende functioneringsgesprek gaat het zo: mijn leidinggevende zegt dat mijn Stella-factor goed genoeg ontwikkeld is, maar dat mijn Thea de voortgang wel eens belemmert. Ik stel voor dat ik wat meer Mark in de mix ga brengen en dat ik daar dan graag een passende training voor wil volgen.
Met zo’n multidimensionaal beeld van mezelf als werknemer kan ik wel leven.

Meer over Belbin rollen vind je  op www.leren.nl
Meer over persona’s vind je in Hoe persona’s en user stories bijdragen aan een succesvol designproces

Deze column is eerder verschenen in Kwaliteit – Punt. Magazine #1 ter gelegenheid van de Avans Onderwijsdag en is nu opnieuw (maar antigedateerd) opgenomen.
Advertenties

Over Eric van Oevelen

Dit is een persoonlijk weblog van Eric van Oevelen, Pr en communicatie-adviseur, informatiespecialist, fotograaf, tuinontwerper, beoefenaar van yoga, liefhebber van goed voedsel, films en allerlei soorten muziek. Ik woon in Oosterhout en werk bij Avans Hogeschool.
Dit bericht werd geplaatst in Alledaags leed en zo, Anti gedateerd, Communicatie, Onderwijs en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s