Het koortsige brein

Het koortsige breinEen ziekte kan heel louterend of leerzaam zijn. Zeg dat niet tegen de zieke die in het heetst van de strijd verkeert of je mag terecht een gekwetste reactie verwachten. Ook chronisch zieken zullen om deze opmerking niet staan te juichen. Maar voor de zieke die even onderin het dal zit en daarna langzaam naar boven klautert kan het enorm relativerend zijn. Wat is echt belangrijk in het leven? Wat is ballast?  Terwijl je actieradius wordt beperkt tot het bed komt het aan op: kunnen drinken, plassen, poepen, slapen. Misschien een cliché – ik ga ze niet uit de weg – maar dat zijn de basisfuncties van een baby.

Ziek zijn brengt je ook nederigheid bij omdat gezond zijn helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Die nederigheid ervaar je het best als je op je knieën op de grond voor de toiletpot zit en je de braakgolven omhoog laat komen.  Het is niet alleen overgeven, maar ook een vorm van overgave. De oermens had al diezelfde natuurlijke afweermechanismen: koorts, zweten en braken.

Ontdekkingen

Voordat  iedereen om onsmakelijke details afhaakt kom ik ter zake. Ik had een week lang hevige blaasontsteking. De eerste twee dagen kon ik alleen maar slapen, de hele dag. De koorts zal daar een aandeel in gehad hebben. Opstaan en me naar de wc, bank of douche verplaatsen lukte me net, maar ik bewoog  als een bejaarde. Daarna begon het opbouwen. Ik ontdekte hoe waardevol het was als je weer een simpele handeling kon doen: de afwas bijvoorbeeld. Door de hoge ademhaling ontdekte ik overbelaste borstspieren, waarvan ik niet wist dat ik ze had. En ik ontdekte de overvolle wereld van mijn brein zodra ik mijn ogen sloot.

Een doos met veel inhoud

Een van die koortsbeelden was een kleine doos in het midden, die zich naar vier kanten openvouwde. Daaruit rolde langs vier kanten blauwe stroken naar beneden. Vanuit de stroken begonnen lijntekeningen, die zich opdeelden, ronddraaiden en vermenigvuldigden, totdat mijn hele blikveld krioelde van overspannen activiteit.

Ik wilde slapen. Voor mijn gevoel moest alles terug in die doos van Pandora, maar dat lukte natuurlijk niet. Visualiseren lukt me normaal wel, maar nu waren mijn verhitte hersencellen aan de macht. Soms gaf het meer rust om de ogen te openen en in het schemer van de slaapkamer te staren.

Bladeren in het hersenarchief

Victoria Koblenko - foto Wikimedia Commons door OriflameEen andere keer kwam er een hele reeks van blonde vrouwen in witte overhemden voorbij. Van Fellini blondines met golvende haren en weelderige vormen tot dames met korte koppies en modelmaten. Alsof er ergens in mijn hoofd een lade was opengetrokken met opschrift “blonde vrouwen in witte overhemden”. Het viel me op hoe gedetailleerd en levendig de beelden waren. Victoria Koblenko zat er niet bij. Waarschijnlijk zat ze opgeborgen in een andere hersenla, onder de K van Koblenko.

Langdurige en hevige koortsaanvallen moeten een ware marteling zijn, omdat het brein niet ophoudt met malen en het lichaam niet tot rust kan komen. Het zou me niet verbazen als het ooit daadwerkelijk als martelmethode is uitgeprobeerd. De mensheid laat immers niet na om alles wat mogelijk is voor zieke doelen in te zetten.

Hersenbelasting en energieslurpers

Televisie als zuigbuis - afbeelding Deesillustration.com door David DeesTijdens het geleidelijke herstel viel me verder op dat het lezen van een boek of tijdschrift te verdragen was, maar dat televisie hard binnen kwam, teveel energie kostte en me hoofdpijn bezorgde. In volgorde: korte stukjes lezen van een hard copy was het minst belastend, dan de smartphone, dan de laptop en dan pas de widescreen televisie met geluid en al.

Ik besef nu pas goed hoeveel er van je energie weglekt als je in een kamer een televisie moet negeren om iets anders te doen. Vroeger noemde ik het al ‘de zuigbuis’ en in deze situatie klopt het helemaal. Iets vergelijkbaars doet zich voor als je in een kantoortuin de luide gesprekken van je collega’s moet ‘blokken’.

Conclusie

Heren (en dames?) hersenwetenschappers: wat heerlijk en zinnig zou het zijn als jullie mijn koortsige bevindingen van de koude grond voorzien van onderbouwd commentaar. Want dat er nog heel veel te ontdekken valt over de opslag, macht en veerkracht van ons brein is me nu wel duidelijk geworden. Overigens, hoe gefascineerd ik ook mag zijn door mijn eigen lichamelijke terugval: ik ben blij dat ik weer beter ben.

Advertenties

Over Eric van Oevelen

Dit is een persoonlijk weblog van Eric van Oevelen, Pr en communicatie-adviseur, informatiespecialist, fotograaf, tuinontwerper, beoefenaar van yoga, liefhebber van goed voedsel, films en allerlei soorten muziek. Ik woon in Oosterhout en werk bij Avans Hogeschool.
Dit bericht werd geplaatst in Alledaags leed en zo en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s